اعداد و ارقام اتر چگونه هستند؟

در نسخۀ اصلی آن، اتر از نظر اقتصاد توکنی مشابه بیتکوین است؛ به این معنا که به مکانیسم اجماع اثبات کار (PoW) وابسته است. این امر برخی از مشکلات مقیاس‌پذیری را به‌همراه داشت که در به‌روزرسانی‌ای به نام EIP 1559 به آنها پرداخته شد، اما به این موضوع بعداً اشاره خواهیم کرد.

اتریوم 1.0 با یک بلاک جنسیس پیش‌ماین شده با 72 میلیون ETH شروع شد که در سال 2015 به مشارکت‌کنندگان اولیه، سرمایه‌گذاران و بنیاد اتریوم اختصاص یافت.

از آن زمان، به ماینرها به ازای هر بلاک 2 اتر پاداش داده می‌شود که منجر به پاداش روزانه بلاک 13,500 اتر یا حدود 4.9 میلیون اتر در هر سال می‌شود. این به معنای 4.5٪ صدور شبکه سالانه است که عرضه کل با این نرخ در هر سال افزایش می‌یابد.

تقریباً 45 میلیون اتر تاکنون استخراج شده است که به بیش از 120 میلیون اتر در گردش اضافه شده است.

پیش از EIP 1559، تراکنش‌ها به مزایده گذاشته می‌شدند، به این معنا که کاربران می‌توانستند پیشنهاد کارمزدهای بالاتری بدهند تا تراکنش‌هایشان سریع‌تر پردازش شود. ماینرها پیشنهادات بالاتر را انتخاب می‌کردند تا بازده بیشتری داشته باشند در حالی که کاربران با پیشنهادات پایین‌تر چاره‌ای جز انتظار یا افزایش پیشنهادات خود نداشتند.

EIP 1559 کارمزدها را به یک کارمزد پایه ثابت و یک کارمزد اولویت کوچک تقسیم کرد. این امر اجازه می‌دهد تا هزینه‌های تراکنش تثبیت شود تا در دوره‌های شلوغ به‌شدت افزایش نیابد. کارمزد پایه می‌تواند پویا باشد، اما کارمزد کل به 12.5٪ از بلاک قبلی محدود می‌شود، که جلوی نوسانات را می‌گیرد، در حالی که همچنان به کاربران اجازه می‌دهد تا با انعام دادن به ماینرها اولویت‌بندی شوند.

علاوه بر این، EIP 1559 همچنین همان کارمزد پایه را می‌سوزاند و به‌طور مؤثر آن مقدار از اتر را از گردش خارج می‌کند. به‌طور خلاصه، EIP 1559 یک مکانیزم کاهش‌دهندۀ تورم به شبکه معرفی کرد.

ُاستیکینگ (Staking) چیست؟

در روزهای اولیۀ پیدایش کریپتو، ماینینگ و معامله‌گری تقریباً تنها راه‌های کسب درآمد قابل توجه از این بازار نوظهور بودند. درحالی‌که معامله‌گری به‌معنای مواجهه با مقدار زیادی از حجم نوسانات و ریسک بود، ماینینگ موانع ورودی بسیار بالایی داشت. برای شروع، به تخصص فنی، سخت‌افزار گران‌قیمت و نگهداری مداوم نیاز داشتید… فقط برای اینکه بخش زیادی از درآمدتان را به صورت قبوض برق بالا از دست بدهید.

با ظهور مکانیسم اجماع اثبات سهام (PoS)، شبکه توانسته است از سرعت و کارآیی بهره‌مند شود در حالی که کاربران از کارمزدهای پایین‌تر و جریان درآمدی جدید لذت می‌برند. استیکینگ یک راه دسترس‌پذیرتر برای کسب درآمد منفعل از نگهداری بلاکچین ارائه می‌دهد. این فقط نیاز به قفل کردن توکن‌ها در یک کیف پول یا استخر برای حمایت از شبکه برای مدت مشخصی دارد و بازده سالانه‌ای به نام APR یا نرخ درصد سالانه به دست می‌آورد.

این مشابه کسب سود از سپرده‌گذاری پول در یک حساب بانکی است، به‌جز اینکه پاداش‌های بالقوه بسیار بیشتر است. استیکینگ همچنین به کاربران اجازه می‌دهد در حاکمیت بلاک چین شرکت کنند؛ زیرا برخی، حق رأی بر اساس مقدار توکن‌های استیک شده و دوره قفل شدن اعطا می‌کنند.

البته، این روش کسب بازدهی دارای ریسک‌های خود است. اولاً، دوره قفل شدن یا «واگذاری» به این معناست که وجوه نمی‌تواند برای مدتی برداشت یا منتقل شود که می‌تواند از چند روز تا یک سال کامل متغیر باشد! حتی اگر قیمت‌ها به شدت نوسان کنند یا پروژه اعلام کند که با مشکلات عمده‌ای مواجه است، کاربران نمی‌توانند توکن‌های خود را خارج کنند.

از طرف شبکه، استیکینگ نیز با مزایای بزرگی همراه است، به‌ویژه در مورد مقیاس‌پذیری و تأمین امنیت بلاکچین. توکن‌های استیک شده به‌طور کلی به‌عنوان سپرده امنیتی عمل می‌کنند تا کاربران بتوانند برای تأیید تراکنش‌ها مشوق دریافت کنند.

هر بار که یک بلاک نیاز به تأیید شدن دارد، شبکه به‌طور تصادفی وظیفه را به تأییدکنندگان اختصاص می‌دهد. احتمال انتخاب یک تأییدکننده بستگی به مقدار استیک شده و مدت زمان قفل شدن وجوه دارد. اگر تأییدکننده یا نود، بلاک اختصاص داده شده را با موفقیت تأیید کند، پاداش استیکینگ دریافت می‌کند، مشابه ماینری که در بلاکچین‌های PoW تشویق می‌شود. اگر تأییدکننده یک تراکنش جعلی را تأیید کند، مجازات می‌شود.

استیکینگ به تأمین امنیت بلاکچین کمک می‌کند، زیرا توکن‌های استیک شده به‌عنوان وثیقه‌ای در برابر رفتار بد عمل می‌کنند. تأییدکنندگانی که قوانین را رعایت می‌کنند و بلاک‌ها را به درستی تأیید می‌کنند، تشویق می‌شوند، اما کسانی که این کار را نمی‌کنند، بخشی از توکن‌هایشان توسط شبکه می‌سوزد که به آن «اسلشینگ» گفته می‌شود.